De opzet van je programma beïnvloedt de diversiteit van je oprichters
De regels en voorwaarden die aan een cohorte worden opgelegd, of die aan een investering vastzitten, beslissen stilletjes wie de oprichters van een programma worden, vaak nog voor er één pitch deck is verstuurd.
Nergens wordt dit duidelijker dan bij de verloning van oprichters.
Het is een onderwerp waarmee veel programma's en veel investeerders worstelen. Het beste middel om oprichters weerbaar te maken, is hen blootstellen aan de financiële druk en onzekerheid die ondernemerschap met zich meebrengt. Dat betekent controle over hoe oprichters zichzelf vergoeden (of helemaal niet). Het onrechtstreekse gevolg van zo'n goedbedoeld beleid is echter de uitsluiting van oprichters wiens enige fout is dat ze zich geen inkomen kunnen ontzeggen over een langere periode.
Maar het stopt niet bij hoe oprichters in staat worden gesteld om zichzelf te onderhouden. Wat op papier een logistiek detail of een onschuldige voorwaarde lijkt, kan in de praktijk de missie van het fonds of programma erachter ondermijnen. Een verplichte voltijdse aanwezigheid, of een volledig verbod om kapitaal te gebruiken voor levensonderhoud, zijn twee concrete voorbeelden, en beide bepalen de diversiteit van een cohorte nog voor de selectie begint. Dat zijn ontwerpkeuzes, geen onvermijdelijkheden.

